ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ!

Στην Ελλάδα μέχρι τον 19ο αιώνα δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον για τα άτομα με αναπηρίες και μόλις τον 20ο αιώνα ιδρύονται τα πρώτα ειδικά ιδρύματα και σχολεία (Οίκος Τυφλών, Εθνικό Ίδρυμα Κωφαλάλων κ.α.) και νομοθετείται η ειδική αγωγή

Στον τομέα της ειδικής εκπαίδευσης τα τελευταία χρόνια γίνεται προσπάθεια να ενταχθούν τα εκπαιδεύσιμα παιδιά  με ειδικές ανάγκες στα κανονικά σχολεία χωρίς ακόμα να υπάρχει η κατάλληλη υποδομή (παράλληλη στήριξη από ειδικούς δασκάλους, μεταφορά κ.τ.λ.) που να δίνει στην πραγματικότητα ίσες ευκαιρίες στα άτομα αυτά να ξεπερνούν τις μαθησιακές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Tα προβλήματα που βιώνουν καθημερινά τα ΑΜΕΑ, οι οικογένειές τους και όσοι εργάζονται στο χώρο της ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης, γίνονται όλο και πιο πιεστικά και το χάσμα στον τομέα αυτό από τις αναπτυγμένες κοινωνίες μεγαλώνει αντί να μειώνεται.

Oι αναπηρίες που μπορεί να παρουσιαστούν είναι πολλές  και γιάυτόν το λόγο καλούνται όλοι οι εκπειδευτικοί να γνωρίζουν αρκετά καλά πώς 8α μεταχειρίχονται τα άτομα αυτά, προκειμένου στο μέλλον να είναι σε θέση να ανταπεξέλθουν ως ένα βαθμό μόνα τους στις δυσκολίες της καθημερινότητας και να καταφέρουν να γίνουν αποδεκτλα από την κοινωνία! Επιπλέον,έναν ουσιώδη ρόλο στην ένταξη των ατόμων με αναπηρία διαδραματίζουν όχι μόνον οι εκπαιδευτικοί,αλλά και η οικογένεια,την οποία βέβαια θα πρέπει να ενημερώνει σε τακτά χρονικά διαστήματα ο εκπαιδευτικός!

Οι άνθρωποι με αναπηρίες,όποιες και αν είναι αυτές,δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού! Είναι και αυτοί ΑΝΘΡΩΠΟΙ και έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζονται! Ασ ανοίξουμε λοιπόν την αγκαλιά μας όλοι γι’αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν τόσα πολλά να μας προσφέρουν και ας μην το κατανοούμε τώρα!

Μια γριά λοιπόν, κατά τον κινέζικο μύθο, κάθε πρωί κουβαλούσε νερό στο σπίτι της από το κοντινό πηγάδι με δύο δοχεία δεμένα στις δύο άκρες ενός ξύλινου ραβδιού.  Το δεξί δοχείο ήταν γερό γι’ αυτό έφτανε πάντα γεμάτο ενώ το αριστερό ήταν ραγισμένο και έχανε το μισό και παραπάνω νερό του στη διαδρομή.  «Δεν με πετάς να πάρεις ένα γερό να μη σπαταλάς το νερό σου για μένα το άχρηστο» της είπε μια μέρα το ραγισμένο δοχείο με παράπονο.  Εκείνη χαμογέλασε και έδειξε το δρόμο πίσω τους που στην αριστερή πλευρά  ήταν γεμάτος  λουλούδια.  «Δεν είσαι άχρηστο, του είπε, γιατί χάρη σ’ εσένα φύτρωσαν αυτά τα λουλούδια.  Το νερό που χάνεις δεν πάει καθόλου χαμένο».

Πρέπει ν’ αφήσουμε αυτά τα λουλούδια να μαραθούν;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: