ΕΧΩ ΝΟΗΤΙΚΗ ΥΣΤΕΡΗΣΗ… ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΜΠΟΡΩ;

Έλληνα Σεβαστή-Ειρήνη(Φιλόλογος με σπουδές στην ειδική αγωγή)

   Για πόσους από εμάς η υποψία και μόνο ότι ένα παιδί έχει νοητική υστέρηση δεν αποτελεί απειλή; Και όμως…Όσο δύσκολο και αν φαίνεται,τα παιδιά αυτά έχουν τη δυνατότητα να βελτιωθούν σημαντικά,σε σημείο που ενδεχομένως ακόμα και να μη φαίνεται με την πάροδο του χρόνου η νοητική αυτή υστέρηση…Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν διαβαθμίσεις στη νοητική υστέρηση…Βαριά,μέτρια,ήπια… Μπορούμε κάλλιστα να βοηθήσουμε στη βελτίωση του εκάστοτε παιδιού μέσα από τις κατάλληλες τεχνικές…

Ο Σ.είναι μαθητής της τρίτης Δημοτικού και είναι παιδί με νοητική υστέρηση και υπερκινητικότητα,αλλά υψηλής λειτουργικότητας,πράγμα το οποίο σημαίνει ότι η νοητική του υστέρηση είναι οριακή και μέσα από κατάλληλες τεχνικές και με την απαιτούμενη προσοχή,το παιδί έχει τη δυνατότητα να βελτιωθεί σημαντικά! Κατ’αρχήν το βασικό μας πρόβλημα ήταν ότι το παιδί δεν είχε μάθει να έχει όρια,πράγμα το οποίο καθιστούσε δύσκολη τη βελτίωσή του σε πρώτη φάση,ενώ σε δεύτερη υπήρχε η πιθανότητα αν συνέχιζε χωρίς όρια να φανεί η νοητική του υστέρηση σε μεγαλύτερο βαθμό στο μέλλον…

Έτσι επικεντρωθήκαμε αρχικά στην τοποθέτηση ορίων στον Σ. τόσο από την ίδια την οικογένεια,όσο και από τους εκπαιδευτικούς,οι οποίοι ασχολούμασταν με το παιδί… Αυτό έγινε σταδιακά… Όποτε είχαμε μάθημα δεν μπορούσε να καθίσει στην καρέκλα,οπότε καθόμασταν πάνω σε μεγάλα μαξιλάρια στο πάτωμα και κάναμε το μάθημα εκεί,πάντα όμως υπό τη μορφή παιχνιδιού,ώστε το παιδί να μη βαρεθεί,αλλά ταυτόχρονα να μάθει μέσω του παιχνιδιού! Χρησιμοποιήσαμε το πολύ γνωστό σε όλους zenga και σε κάθε τουβλάκι είχα γράψει και από μια ερώτηση γραμματικής,η οποία αφορούσε κυρίως καταλήξεις,διαφορά θηλυκών,αρσενικών και ουδετέρων,χρόνους κλπ…Με κάθε τουβλάκι,του οποίου την ερώτηση απαντούσε ο ίδιος, ήθελε να  φτιάξει μια πολυκατοικία,την οποία από μόνος του μου ζήτησε να κλωτσάει αφού τελειώναμε με δύναμη και να τη ρίχνει κάτω! Δέχθηκα και πραγματικά του άρεσε πολύ,γιατί παρατήρησα ότι το παιδί λόγω της υπερκινητικότητάς του,διοχέτευε κάπου την ενέργειά του με αυτόν τον τρόπο! Μετά από ένα χρονικό διάστημα το παιδί άρχιζε να με εμπιστεύεται και σιγά σιγά αποφάσισε να καθίσει και στην καρέκλα…Μάλιστα ήταν ο ίδιος που το ζήτησε…

Προκειμένου να βελτιώσουμε τα όρια του Σ. έγραψα πάνω σε ένα χαρτόνι τους κανόνες που θα έπρεπε να ακολουθεί και τους έβαλα ακριβώς απέναντι,ώστε να τους βλέπει…Βάλαμε από κάτω και οι δυο την υπογραφή μας και συμφωνήσαμε ότι αυτοί θα ήταν οι δικοί μας κανόνες…Επιπλέον σε κάθε μάθημα που ο Σ. ήταν ήσυχος και προσεκτικός έπαιρνε ένα αυτοκόλλητο…Στα 3 αυτοκόλλητα,θα είχε τη δυνατότητα να δει ταινία μαζί μου με κινούμενα σχέδια,την οποία στη συνέχεια θα σχολιάζαμε,ή πάνω στην οποία θα του έκανα ερωτήσεις… Ακόμα φτιάξαμε ένα πτυχίο, το οποίο είχε πάνω 3 κουτάκια για κάθε μήνα και μέσα στα οποία θα έμπαινε από ένα αυτοκόλλητο,αν ο Σ.ήταν ήσυχος και υπάκουος στο σπίτι…Αφού συμπλήρωνε και τα τρία κουτάκια,η μαμά θα τον έγραφε ποδόσφαιρο… Είναι προτιμότερο η επιβράβευση να είναι υπό μορφή δραστηριότητας,ώστε και το παιδί να επωφελείται,αλλά και να μην κάνει κάτι μόνο και μόνο περιμένοντας ως αντάλλαγμα κάτι υλικό.Προτιμούμε λοιπόν η επιβράβευση να έρχεται τελείως φυσικά,ως αποτέλεσμα της προσπάθειας που έκανε και όχι ως αντάλλαγμα και με πράγματα ή δραστηριότητες που το καλλιεργούν είτε ψυχικά,είτε πνευματικά,είτε σωματικά…

Η βελτίωση του παιδιού είναι πολύ σημαντική! Πλέον δεν παρουσιάζει την ίδια ανυπακοή,αλλά ούτε και την ίδια ανησυχία! Ο λόγος του βέβαια έχει πολλές δυσκολίες,τόσο ο γραπτός,όσο και ο προφορικός.Παρουσιάζει δυσκολίες στην οπτικοαντιληπτική λειτουργία και στην ακουστικοαντιληπτική επίσης! Για το λόγο αυτόν συνεχίσαμε να χρησιμοποιούμε τις ταινίες κινουμένων σχεδίων και μέσα από αυτές προσπάθησα σιγά σιγά να τον κάνω να αποδίδει το νόημα,αρχικά κάνοντάς του προφορικές ερωτήσεις και στη συνέχεια βλέποντας κομμάτι κομμάτι και καλώντας τον αφού μου εξηγήσει προφορικά τι είδε,να το καταγράψει…Η μέθοδος όντως είχε αποτέλεσμα στο παιδί! Το θέμα ήταν ότι οι λέξεις του ήταν όλες ενωμένες η μια πλάι στην άλλη,με αποτέλεσμα να μην είναι ευανάγνωστο το κείμενο του. Έτσι λοιπόν τοποθετήσαμε «τοίχους»…Σχεδιάσαμε οριζόντιες γραμμούλες και κάθετες,ώστε να δημιουργούνται κουτάκια και μέσα σε αυτά να γράφει κάθε λέξη του… Το παιδί φάνηκε να διευκολύνεται,ενώ ταυτόχρονα εμπέδωνε το χωρισμό των λέξεων….Στη συνέχεια και όσο περνούσε ο καιρός,οι γραμμές έγιναν διακεκομμένες,έπειτα αφού έγραφε κάθε λέξη,σχεδίαζε ο ίδιος μια κάθετη γραμμή πλάι της και τέλος τις φανταζόταν απλά,ώστε να μην κολλάει τις λέξεις του!

Όλες αυτές οι τεχνικές πήραν χρόνο και φυσικά δεν μπορούν να αποδώσουν από τη μια στιγμή στην άλλη,αλλά έχει μεγάλη σημασία να προσπαθήσετε μέσω της εφευρετικότητας να βοηθήσετε στη βελτίωση των παιδιών αυτών,γιατί δεν είναι ότι τα ίδια δεν μπορούν ή δε θέλουν,αλλά μάλλον ότι δεν τους έχει δοθεί ο απαιτούμενος χρόνος ή δεν είχαν τις κατάλληλες στρατηγικές μάθησης! ΠΡΟΣΟΧΗ!!!! Κανένα παιδί δεν υποχρεώνει κάποιον να κάνει υπομονή,προκειμένου να του μεταδώσει τη γνώση…<<Δεν είναι θέμα υπομονής..Γνωρίζεις ότι οι ρυθμοί του παιδιού αυτού είναι πιο αργοί.Είναι στο χέρι σου να δεχθείς να συμπορευθείς με αυτούς…>>μου είχε πει κάποια στιγμή ένας καθηγητής μου…Είχε τόσο δίκιο!!!Απλά σκεφθείτε το…

Advertisements

2 Σχόλια (+add yours?)

  1. Trackback: ΕΧΩ ΝΟΗΤΙΚΗ ΥΣΤΕΡΗΣΗ… ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΜΠΟΡΩ; « Κοινωνία Κωφών « 13ο Δράμας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: